"Mam już osiemnaście lat, mam już osiemnaście lat, mam już osiemnaście lat..." ta myśl chodzi mi po głowie od moich urodzin, czyli parę miesięcy. Postanowiłam szybko się umyć i ubrać, więc wzięłam biało-niebieską bluzkę w poziome paski, różową spódnice do kolan.
Kiedy się już odświeżyłam, zszedłam na dół po schodach. Nie ma taty. Nie ma też śniadania, co jest dziwne, ale cóż. Dzisiaj mam ochotę na mugolskie śniadanie. Słyszałam, że jedzą np. tosty z serem i pomidorem.
Jem powoli, bez pośpiechu. Rozmyślam o mojej pracy. Aktualnie pomagam w hodowli rzadkich, magicznych zwierząt, ale wiem, że marzenia się zawsze spełniają i będę badaczką tych stworzeń.
Myję naczynia wolniej, niż zawsze patrząc na chmury. Są... takie puszyste, takie różne, a takie podobne.
Nagle słyszę jak ktoś puka. Nie mam czasu myśleć kto to, bo w podskokach ruszam w stronę drzwi. Gdy je otwieram widzę osobę trochę ode mnie wyższą, o jasnych włosach, prostych plecach i lekko nieśmiałym spojrzeniu.
To mój przyjaciel. To Neville Longbottom.
Bardzo lekko się czyta. Nie mogę doczekać się 5rozdziału. *^*
OdpowiedzUsuńBardzo fajny pomysł na opowiadanie. Za sekundkę przeczytam kolejne rozdziały. Ale zapowiada się rewelka ^.^
OdpowiedzUsuń